Sports

1/4e Marathon

‘Volgend jaar ren ik tussen die mensenmassa’ zei ik tegen iemand een jaar geleden. We keken met z’n tweeën naar de marathon uitzending van RTV Rijnmond. Fast forward een half jaar later en ik had me samen met een vriendin ingeschreven voor de 1/4e marathon van Rotterdam.

Ik had vroeger in een blauw verleden wel eens hard gelopen om mijn uithouding en snelheid te verbeteren voor op de tennisbaan, maar keer op keer hield ik het voor gezien na een paar maanden. Maar dit was anders! Ik had eindelijk weer een doel om voor te trainen. Ook al keek ik op tegen de donkere avonden in de regen rennen, wist ik dat ik mezelf weer voor iets kon verbeteren.

Met een extreme gemotiveerde en gefocuste mindset begon ik in Oktober te trainen met behulp van de start to run podcast van Evi Gruyaert. Ik had mezelf het doel gesteld om binnen 6 maanden de 10,55km te rennen binnen 55 min. Al snel merkte ik verbetering en begon ik mezelf uit te dagen door wekelijks voor een PR te gaan. Gaandeweg het trainen werd ik dus ‘gebeten’ door het hardloopmonster. Wat was het heerlijk om je hoofd volledig leeg te maken door vroeg in de ochtend of aan het einde van je dag te gaan rennen!

Maar zoals gebruikelijk bij mij kreeg ik gaandeweg ook weer last van blessures. Schenen, knie, hamstrings en rug waren weer lekker aan het tegenwerken. Echter, vertikte ik het om op te geven!

Totdat twee weken voor de wedstrijd ik ziek begon te worden… Wat zich eerst manifesteerde als een griepje, werd een longontsteking. Ik voelde me belabberd en baalde onwijs dat ik niet verder kon trainen, want ik had dat ene doel voor ogen… Na wikken en wegen besloot ik toch te starten met de wedstrijd! Ik had het aan die vriendin beloofd om samen die race te rennen (we zouden hem ook voor een goed doel rennen samen met een andere vriendin) en ik had er zo hard voor getraind. Ik moest en zou starten, dat ik hem eventueel niet uit zou kunnen rennen kon me niks schelen.

marathonmau2

De dag van de wedstrijd stond ik vroeg op om wat havermout te eten en me aan te melden bij het goede doel om voor hun te gaan rennen. Het goede doel heet ‘Feet over wheels’ en richten zich op mensen met een dwarslaesie zodat deze hun leven weer kunnen opbouwen. Ik was toch ergens wel nerveus. Ook al had ik mijn goede tijd losgelaten, zit er toch nog die competitieve sporter ergens in mij die zich altijd wilt bewijzen tegenover zichzelf.

Nog een laatste gigantische hoestbui en de race begon… De muziek knalde lekker in m’n oren en het ging verrassend goed! Ik zat zo in m’n trance dat ik bij het 4km punt aan de Kralingse Plas schrok dat ik al op 4 km zat. Onderweg werd ik door een paar onwijs lieve vrienden hard aangemoedigd (jongen bedankt! Betekende veel voor me!). Pas op 9,5 km op de Blaak zag ik dat ik ongeveer 58 min had gelopen. ’58 min?! Dat kan niet!’, dacht ik nog. ‘Dan kan ik hem misschien binnen 1uur5min uitlopen’, zei ik tegen mezelf en zette een sprint in. Uiteindelijk kwam ik na 1uur4min en 42 seconden over de finish. Ver verwijdert van m’n doel binnen de 55 min, maar onwijs trots op mezelf dat ik zo heb doorgezet. Dat een paar vrienden me na de race opwachtten deed me nog meer deugd!